کسی دیگر نمی کوبد درِ این خانۀ متروکِ ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهایِ تنهایم

و من چون شمع می سوزم

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند .

و من گریانِ و نالانم

و من تنهایِ تنهایم

درونِ کلبه ی خاموشِ خویش امّا

کسی حال منِ غمگین نمی پرسد.

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درونِ سینۀ پر جوشِ خویش امّا

کسی حال منِ تنها نمی پرسد .

و من چون تک درختِ زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند. ...